Lo pelnaut 15

Lo pelnaut

L’autre jorn mon amic parigot Yves , me ditz Enric   al  match de rugby al moment de las imnes , as dit una causa «  les hymnes  ça me fout la pelle haute» amb ton accent de parigot, es pas ganhat. Le pelnaut es quiquon que pòdes pas controlar,es un fremissament  de   l’esquina,  fa la car de galina, fa  levar las pels del  bras. Es una emotion pas possible de contenir . Es mai fort  que tu , y a de cops onte  fa montar las larmas ,fa plorar . Es pas possible d’arrestar lo pelnaut . Es una emotion de la vida , al dessus del bonaur al dessus de la felicita

Lo corau  de berra que canta Nissa la Bella,Nabuco et lo cor de las esclavas,la corala de Rahen que canta la Paloma Blanca,  tot aquò  fas montar lo pelnaut, tot aquò   fas s'estrementir. Tanben Bernat Salle que  va espotir la gonfla

Lo pelnaut te cal estre un pau d’el miedjorn  per l’agantar

Quicòm mai dona fresiments, la Fifa, la Concafa, an mai d’argent, mai  de sòus que los grands pais, per s’occopar de los que còrrisson darier una palha ronda, amb de salaris per mes, que fariàn manjar una palanque  de gents  tot una anada. Los  responsablas  rauban  lo sòus per elles . Los porcas. Aquò  fa montar la colera

De milions, de miliards, es talament gros que podi pas imaginar. E podi pas comptar lo nombre de zero.

E aqueste monda insulton los arbitras e son de raubaires  aquò es pas de bon exemples per los dròlles

Bon tot aquò me dona la secada, vau cercar un tròc de fogassa salada amb un veirat de rosé frescadet,  de rosat que fa bronsar.

Al reveire amics

Enric del Redondel

an tuat lo país

An tuat lo país

Encara una autre afrositat ,  encara una autre  impega en tòlas ondulats ,una pailharas Decatlon,una bella merda.

Cada matin que te passeja una merda Conforama ,Casino, Intermarche,sortis de terra ,pausada aqui coma lo chin pausa sa merda

Cada matin un morci  de palun es rosigat per un fast food,un tros de garriga es bofat aquo de Brico Depot, una merde de campairol geant Leader Price sortis e chapa  la salina.

Adieu los pissalièch, la saladelle, la blanqueta , la salicòrn, ara es de quitan , de goudron negra que flori aquo de la prima . Pauc a pauc lo país se destrui  e desaparéissià

Ni a que son archithectes urbanistes  veson que lo natural d’ara es devingut de tòlas ondulats. Lo país qu’èra bel que fasia venir los toristas se destruisi cada matin dosament ,sorament. Se destruisi la natura  que fasa pantaissar lo monda e tanben  manjar  los gens del pais

An tuat lo país

Per veire  lo  polit centra encien d’una  ciutat te cal traversar ,te cal t’ impegar la vista d’una « zone commerciale inter-sport-mc-donald’s » e aquo te dona lo bòmi ,  aurosament, aquelas merdas seron lau  robilhat, desmantibèla, desmarga.

 Lo  Pònt dau Gard , las Arenas de Nimes, las Ramblas d’Aigas Mortes seràn encara   plan plantadas , que las merdas Macdo seran secadas dempuèi de temps

Ara  es la prima a Aigas Mortas es  lo moment de las espargas blancas que son mai bonas se ditz « la reina de sables ». Ai demandat per de que  mestre de plastica per cultivar las espargas . M’an ditz qu’era per récultar en primeur una sémana avant los autres. Aques temps tout lo monda fau possar las espargas amb de plastica et lo pres es pas meilhor. Lo plastica servis a re

Se poria interdire lo plastique , mangarem las espargas amb una semana de mai   e la terra se vau contunhar de virar , mai sera meilheur per la planeta . Cada annada cal cremar un parel de tonas de plastica per donar de sòus als petroliers

Bon tot aquo me dona la secada, vau cercar un tròc de fogassa salada amb un veiras de rosat que fa bronsat . Al reveire amics

los anglès

L’autre ser, ai agachat la television, lo cronicaire disià qu’anava faire lo « buzz »per faire un « remix »sus un « single inside »  Ai pensat qu’aviài  crompat  un aparelh de television estrangier . Ma pichota felena m’a dich « mais non papé , ils veulent   enregistrer en studio l’arrangement d’une chanson sur un disque simple » e perdequé lo dison pas aquelas còlas de colhons . Ah ! es segur que riscan pas d’encapar l’accent de nosautres amb los « rosbeff »

E l’autra  badarèla Laurence Abeille deputada del Val de Marne, que vòl interdire als dròlles de veire las corridas. De que vòli aquele imenoptèr

, se poirià  ben que un jorn agantara un marrit còp d’insecticide sus cap . Deque crei aquela innocenta que los parents del miegjorn  an agantat sus cap un còp de sorelhuna ? Farià melhor de  passejar son tafanari dins las guinguetas del bord de Marne, traparà ben quicòm per faire bronsinar las abelhas. Aqueles deputats , porrisson nòstra vida, en creson nos salvar. Se poirià ben qu’un jorn faguessiam petar la castanha.

Quicòm mai que me tafura, se ditz qu’aqueste estiu lo rosat frescadet serà interdit sul bòrd de la mar. Encara un aberit qu’a trapar aquò. Cresi que cada matin , nos elitas se dison , de que vau trapar per faire cagar lo monde ?E ben me creiras pas cada matin trapan quicòm.  Aqui los alibofis començan de gonflar

E aquelas pichòtas que se bituoran per faire lo « binge drinking » beure, beure , beure per beure , aquò es pas faire la fèsta, aquò se ditz soi una bestia, e cresi qu’es una insulta, una infamia per las bestias ,que fan jamai aquò.

Bon , vau pas romegar totas la matinada coma un vièlh, la prima es arribada, las vinhas desboran, los geraniums florisson sus ma terrassa, las femnetas començan de portar las raubas cortetas amb un pauc de mistrau ,  tot aquò va s'envolar e aquò es polit. Jean Victor m’a dich las anadas  imper las femnas portavan pas culòtas. M’vau assetar sus un banc e asperar lo mistrau. E mèrda, fa tres jorns qu’es pas bingut , me cal encara asperar. M’cagui ai lo temps,  soi a la retirada. Los marins dison que per faire bufar lo vent cal fiular doçament . Ieu bufi, fiuli de puei lo matin e lo  vent es pas vengut. Cresi que Jean Victor m’a pres per un cambajon

Bon,  m’vau esparacar sus la terrassa coma una angrola amb una botelha de Jarras frescadet e un tròc de fogasa salada . Me cal profitar es pas encara proïbit.

Per las eleccions a la presidència  del departament ,n’i a un que volià cambiar de camp per faire egalitat de votz , coma èra lo mai vielh es el que serià estat eligit coma president amb de bonas primas,  Aquò se dis un òme de conviccions. Servis un cop de rosat per faire passar aquò. Me cal pas mai agachar los politicas ,es un cop a faire un « binge drinking »ara comença a comprendre las pichotas que s’embugan ,devan agachar los politicas.

Al reveire  a totes

 

Los campairòls de claudi Picot

Los campairòls de Claudi Picot

A Lunàs,  lo matin cal començar la jornada per  dejunar  amb la forqueta,  dos uòus al plat amb un tròç de cambajon e un talhon de Roquefort  e un cop de rosat , aquò es de bon per  debutar la jornada.

 Es aital que me diguèri  «  vau faire de VTT ». Es un bel matin dé octobre,  aquò es bon per restar jove e per faire lo bèl  dins Lunàs. Al primièr me passegi davant lo "Parlament".

Cal dire lo  Parlament es lo luòc lo mai important de Lunàs, a l’ombra dels maronièrs sus un parelh de bancs,  los òmes jacasan de tot e de res e agachan lo monda que passeja. D’aquel endrech se pot veire  la glèisa, lo pont del Gravezon, la passejada de las platanetas e tamben la  rota granda , se pòt tot veire.Tot comença aqui, las décisions municipalas, las rumors publiquas, çò fals, çò vertadièr, tot te disi, tot. Una causa se pòt pas dire, quicòm que degun te n va parlar. Aquela causa es l’endrech ont se pot trapar los campairòls.

 Oh ! Claudi de que fas aqui de bon matin tot solet al Parlament ? M’emmerdi,  Enric,  m’emmerdi, agacha, soi tombat dins l’Escarairàs e me soi petat lo pè  e  copat tres costèlas. Pòdi pas marchar , soi coma un con assetat coma un inocentàs de Poya. E tu, Enric ont vas amb ton enquestre de ric,  aquò còsta car, ieu per montar a Peyrolis ai pas besont de tot aquò  ,monti a pè

Cal dire que Claudi es lo mai grand braconaire de l’Escandorgues,  trochas , todres, conilhs,  perdigalhs,  tot aquo lo coneis e par dessus tot coneis los endrechs dels campariòls e ne’n parla jamai a degun. Los endrechs de campairòls es una causa que se ditz pas,  mai sus son lièch de mort

E be Claudi vau montar la còste del Camèl puèi l’ort de Folquier e lo còl del Teil, bon Claudi me’n vau e a mai

Enric esperas un pau, dins lo grand virador de la costa , laissas  la  bicicleta, davalas d’un lo réc e de l’autre costas  te cal cercar  las pichotas muralhas del vièlh mas de Cussol , agachas darrier jos lo ronsàs,  traparas un polit campairol.

Soi restat complètament  espantat  lo « rei Claudi PICOT »m’avià donat un petolhet de campairòls, aquo es una marca d’amistança que me laissa de cuol e me fai tustar lo còr , soi completament estabanit ,mer…mer.. mercé Claudi,  me’n vau vite sul pic

Escali la còsta del Camèl mai vite que Virenque dins lo Ventorn, ai  lèu fach de davalar lo rec,trapi lo ronsàs e aqui l’ai vist , venià de sortir de nuèit un tap, de que disi un tapassas de champanhe una  meravilha, fèrm  pas ges d’asticots ni de  babòtas,  mai polit, se pòt pas trapar.

Soi encara tot estabousit, me cal dintrar a l’ostal aquò es pas possible, m’o cal pas  dire. Degun me creirà

Aqueste campairòl,l’ai copat en pichòtas lamellas, aital  las pèças de cinc francs, un filet d’òli d’olivas et dos grans de sal gròsse  la Baleine sus cada borcin.

 Me soi dit,  vau tastar quicòm qu’es una legenda, una causa impossibla, e non es vrai, es pas un pantais , chut , chut , cal pas lo dire es  un sècret que degun deu coneisser