lundi 8 février 2016

blog26 Arrestèm de faire los vielhs romegaires





Arrestèm de faire los vièlhs romegaires
Arresti de faire lo vièlh romegaire  abans d’èstre un vièlh con. Repapiar de longa que las causas èran melhoras abans,  es pas de bon. Cal agachar  lo mond que se transforma, que se tresmuda. Cal parlar mai que mai de causas que marchan plan, de causas bèlas, de causas qu’agradan
Cal parlar fòrça de joves que fan cambiar lo mond, fan cambiar las mentalitats, lo biais de concebre la vida,  lo biais de trapar lo bonaur. Aqueles  joves fan passar l’uman,  la vida abans l’argent. De segur, d’argent ne cal, mai  cal pas se metre de cadenas als pès per lo trapar. Se vòlon  pas  negar per d’argent. Aqueles joves sortisson dels camins abituals , dels itineraris acostumats ,per trapar las solucions novèlas. Crear dels camins corts, d’idèas novèlas, relocalisar l’economia. An comprés que los politicas portaràn jamai las bonas solucions. Los politicas corisson de longa  darrièr las idèas e son totjorn en retard d’una revolucion. Aqueles joves se prenon en man,  per crear lor pròpri vida,  an pas res de faire dels partits politics. Aquò es una esperança per la seguida,  per l’esdevenir
Agachatz ! Los circuits courts per l’agricultura. Las monedas localas  eticas, solidaras :  l’abeille, la sol violette, la luciole, la graine, le provençal. Per los carrejaires : BlaBlaCar
L’autre jorn escotavi Andrea Boccelli e los còrs de la Galice que cantavan un Notre Père per la catastròfa de tren en Galicia. Aquò me donava de frissons dins l’esquina, me donava lo pelnaut.Trapavi qu’aquò èra bel. Me disiá,  lo bel  pòt pas aver de religion. Lo bèl es lo bèl que degun se pòt apropriar. ço bèl es per totes los omes que sabon l’agantar
Bon tot aquò me dona la « patata » se pot qu’es la prima que comença de tustar a la pòrta,  los ametliers son en flors, fa un bel solelh,  vau quèrre un tròç de fogaça salada amb un cop de rosé frescadet, lo rosat que fa bronsar. Al reveire amics
Melania. Per escotar :   https://www.google.fr/padrenuestro-por-los-fallecidos-en-la-tragedia-de-galicia-y-todos-sus-familiares-y-amigos

samedi 19 décembre 2015

blog25 le reveil de la force tranquille





                                                                                                           le réveil de la force tranquille 
                                                                                                             Dempuèi tota la setmana, ràdios, televisions, jornals, te goflan lo cap amb una causa que se ditz Star Wars,le reveil de la force. De qu’es aquela bèstia? Me soi dit. Es la force tranquille qu’es mai tornada. Ai agachat al Panthéon e Mitterrand  aviá pas bolegat.                                                                                                   Encara una  sciéncia ficcion, per faire un molon de sòus per Walt Disney. Encara una idolatria de mai. Lo « veau d’or » es mai tornat. N’i a qu’an esperat tota la nuèch, an mandat de conjies,  per agachar lo film, amb un casco de debil sus lo cap e una bròca lazer dins las mans. Non ! pas dins lo cuol ! Amb un lazer es pas possible. Mai los casques, las bròcas, aquò se crompan car, se ditz « les produits dérivés » e aquò fa d’argent.T’en fagas pas pichòt, los produits derivan  tot lo temps dins la pòcha dels banquièrs
De que vòles amic Wilham, podi pas comprene aquela religion del virtual. De que volètz faire amb un tafanari virtual , amb de tetons ipad, de gambetas informaticas. Quina conariá, arrestatz de goflar lo mora, amb lo virtual, sem pas aberits.
L’autre jorn,  soi anat amb mon amic Franky,  a çò de degustacion dels « costières de Nimes ».  Aqui pas de virtual. Ustras de Bouzigues,  carn salada, pastissons, vin de clairette, de grenache, roussane, marsane, vermantino  e tanben lo mai important  de pichòtas lausetas plan granadas, que te lo disi èran pas virtualas. Avián ço que cal on te  cal. E  ne dirai pas mai, còla de lengas de pelhas!                                                                                                              La lauseta es l’auceleta de la libertat. E la libertat i cal  faire de polidas careças. De segur la cal la metre en securitat, nostre bèla libertat. Mai atencion de pas la metre en prison.
Aquò es la vida vertadièra, es pas una imatge d’ordinator
Bon tot aquò me dona la secada, vòli un tròç de fogassa salada amb un veiràs de rosat que fa bronsar . Al reveire Wilham